اعضای ارجمند انجمن ژئوتکنیک ایران، همکاران گرانقدر و همه اهالی فهیم حرفه ژئوتکنیک،
سال ۱۴۰۴ برای میهن عزیزمان سالی بود که زمین زیر پا به همراه دلهایمان لرزید؛ نه لرزشی طبیعی، بلکه زلزلهای ساختگی به نام جنگ. جنگی همهجانبه که خاک ما را میلرزاند و آوار غم بر سر هموطنانمان میبارد.
اما ما مهندسان ژئوتکنیک، دوبار آزرده میشویم. یک بار، مانند همه مردم این سرزمین: از تماشای ویرانی زیرساختها، از دیدن پلها ساختمانها بیمارستانها و مدارسی که فرو میریزند، از شنیدن صدای آوار که جان هموطنانمان را میگیرد. این همان درد مشترک همه ایرانیان است.
و بار دیگر، دردی که فقط ما میفهمیم: دردِ تماشای سازههایی که خود روزی پشت میزهای طراحی، در گزارشهای ژئوتکنیک، در محاسبات نشست و گسیختگی، برای پایداریشان جان گذاشته ایم. میبینیم که شالودههایی را که با دقت بسیار، با درک عمیق از رفتار خاک، تثبیت کرده بودیم، امروز در اثر حملات دشمن از هم میپاشد. این، نه فقط ویرانی یک بنا، که هدر رفتنِ بخشی از عمر حرفهای ماست. زخمی که دو لبه دارد: یکی بر پیکر میهن، دیگری بر وجدان کاریمان
هیئت مدیره انجمن، نخستین جلسه حضوری سال ۱۴۰۵ را در دوم اردیبهشت ماه در خانه انجمن برگزار کرد. بر عهد خود ایستادیم: پشتیبانی از حرفه و همراهی با شما. میدانیم که این روزها راههای ارتباطی بسته است، اما بدانید، انجمن ژئوتکنیک ایران، پس از گذشت بیش از پنجاه سال از حیات حرفه ای خود، با اتکا به همدلی شما، استوار به حیات خود ادامه میدهد.
همدلی و همراهی شما – که میدانید تحمل بار تنها با زهکشی غمها و تحکیم امیدها ممکن است – قوت قلب همه دستاندرکاران است.
در پایان، فرا رسیدن سال ۱۴۰۵ را به همه شما تبریک میگوییم. از خداوند ایرانزمین، سربلندی میهن، سلامت هموطنان، و پایداری همه شالودههایی را که با عشق ساختهاید، خواستاریم و در تاریخ چهارشنبه 16 اردیبهشت ماه ساعت 17 پذیرای قدوم شما جهت دیدار نوروزی در خانه انجمن هستیم.
هیئت مدیره انجمن ژئوتکنیک ایران